برای بیکاری

امروز موقع سوار شدن به سرويس دانشگاه سرم به سقف خورد ، بچه تر که بودم خيلي سر به هوا بودم ، يعني مادرم هميشه به من اينطور مي گفت ، اما راستي راستي سر به هوا نبودم ، درست است که گاهي پايم به چيزي ، بشقابي گير مي کرد و مي شکست ، اما من سرم به شانه ي بابايم هم نمي رسيد ، چه برسد به اينکه در هوا باشد ، اما به جاي بابا ، مامان مرا سر به هوا مي دانست ، ...

بزرگتر که شدم تصميم گرفتم سر به زير باشم ، و بدبختي از همين جا شروع شد ، خدا مي داند چند بار براي اينکه مواظب زير پايم باشم سرم به طاق در خورد ، حالا همه مرا دست و پا چلفتي مي دانند ، راستي داشتن سر چقدر مصيبت بار است !!...

يادم مي آيد پارسال دوستي داشتم که خيلي با طناب بازي مي کرد ، آخرش هم يک روز خود را با سر از سقف آويزان کرد ، نمي دانم ، شايد مي خواست بدنش را شرّ اين سر لعنتي خلاص کند ، يا شايد هم مي خواست سرش را از شرّ بدنش خلاص کند ...

من اگر جاي خدا بودم ، سر را کمي پايين تر قرار مي دادم تا به اين راحتي بر باد نرود ...

* * * * * * * * * *

به نيمکت تکيه دادم ، چشمامو بستم ، آرزوهامو دونه دونه مرور کردم ، ... کاشکي مي ذاشتي دوستت داشته باشم ، کاشکي مي ذاشتي کنارت بشينم و همين جوري نگاهت کنم ، کاشکي مي ذاشتي باهات دو کلمه حرف حساب بزنم ، کاشکي مي ذاشتي برات از پروانه ها بگم ، برات از پرنده ها و ستاره ها بگم ، کاشکي مي ذاشتي برات از آخرين باري که گريه کردم بگم ، از آخرين باري که خنديدم بگم ، از آخرين باري که ترسيدم بگم ، کاشکي مي ذاشتي دست تو رو بگيرم و تو رو هم به شهر آرزوهام ببرم ، به شهر سيب ، شهر انار ، به باغ رنگارنگ روياهام ببرم ، ... کاشکي باهام حرف مي زدي ، کاشکي يه بارم شده درست و حسابي نگاهم مي کردي ،...

 ولي هيچ وقت بهم نگاه نکردي ، هيچ وقت باهام حرف نزدي ، هيچ وقت از خودت نگفتي ، آيا تو هم گريه مي کني ؟ تو هم دلت تنگ ميشه ؟ تو هم وقتايي که غمگيني ، گلبرگ گلها رو مي شمري ؟ تو هم وقتايي که غمناکي ، شبيه فرشته کوچولوها ميشي ؟ ...

* * * * * * * * *

صدايي مياد ، چشمامو باز مي کنم ، آفتاب غروب کرده ، کنار خودم نمي بينمت ، جات سردِ سرده ، معلومه خيلي وقته که رفتي ...

پس پسرک مجبور شد بين آدم ها دنبال دوست بگرده ، مثل يه قطعه گمشده مي گشت و دنبال کسي بود که بتونه با کمکش قل بخوره ، چند نفري رو هم امتحان کرد ، ولي اونا يا قل خوردن بلد نبودن يا اصلا اهل قل خوردن نبودن ، پس زمان شروع به سائيدن پسرک کرد و از يه قطعه خام و بي دست و پا ، يه دايره کامل ساخت ، دايره اي که مي تونست خودش قل بخوره و براي چرخيدن محتاج کسي نبود . پسرک حالا آزادانه هرجا که مي خواست مي رفت ، به هرکجا که مي خواست قل مي خورد و به هر راهي که خوشش ميومد سر مي کشيد . اما اينها بازم براي پسرک کافي نبود ، پسرک نياز به يه همزبون داشت ، نياز به يه دوست واقعي داشت که بدون رد و بدل کردن حرفي ، تمام دلتنگي هاش رو به دست اون بسپره . پسرک ديگه بي هدف قل خوردن رو دوست نداشت ، مي خواست جهت دار قل بخوره ، مي خواست با قل خوردنش به جايي برسه نه اينکه صبح تا شب الکي دور خودش بگرده ، مي خواست يه جا ريشه بدوونه ، نمي خواست مثل برگهاي پاييز با دست باد اين ور و اون ور بره ، مي خواست يه جا محکم بشه تا بتونه سبز شدنش رو آغاز کنه ، رشد کنه و شکوفه کنه و گل بده ، پسرک راستي راستي از تنهايي خسته شده بود .

تا اينکه يه روز چشمش به گل عجيبي افتاد ، گلي که مثل بقيه گلها با گلبرگهاي شل و افتاده نبود ، گلي که زيبايي و شادابي اش غيرقابل انکار بود ، و اين براي پسرک تحسين برانگيز بود ، خوب البته اولين باري که ديدش اين احساس رو نداشت ، اولش مثل بقيه گلها بود ، اما کم کم نظر پسرک رو جلب کرد ، پسرک اول چند دوري دورش چرخيد تا بهتر بشناسدش ، بعد آروم آروم شروع به نزديک شدن بهش کرد ، اما يه چيزايي توي پسرک بود که مانع اين نزديکي مي شد ، پسرک خيلي وقت بود که خودش رو توي يه حصار سخت و محکم زنداني کرده بود ، خوب وقتي راهزن زياد باشه و تو هم يه مسافر تنها ، مجبوري به هر قيمتي شده از خودت محافظت کني ، و پسرک توي زندان يخي اش ، خودش رو از دستبرد نامحرمان دور نگه مي داشت . اما اين حفاظ مانع نزديکي بود و پسرک اينو مي فهميد ، حالا بايد بين حفاظ قديمي و گل جديدش يکي رو انتخاب مي کرد ، کار آسوني نبود ، مثل حلزوني بود که اگه از لاکش در ميومد ديگه پناهگاهي نداشت ، خطر بزرگي بود ... ، اما پسرک گل رو انتخاب کرد ، و همين طور که به اون نزديک و نزديک تر مي شد حصار يخي اش شروع به آب شدن کرد ، نزديک و نزديک تر شد ، حالا فقط يه قدم مونده بود ، کافي بود گُله برگرده و دست پسرک رو بگيره و همه پايان ها از نو آغاز بشه ، اما گُله واقعا گل عجيبي بود ، وقتي پسرک رو در يه قدمي خودش ديد ازش خواست که همون جا وايسه و فاصله اش رو حفظ کنه ، خوب اونم دلائل خودش رو داشت ، اما ديگه خيلي دير شده بود ، چون حصار يخي ديگه به انتهاش رسيده بود و پسرک مي خواست هرچي زودتر به پناهگاه جديدش برسه ، ...

خانوم گُله !! باور کن پسرک نمي تونه به اين سادگي ها برگرده ، چون اولا عادت کرده به هر جا که مي خواد برسه ، ثانيا ديگه براي برگشتن خيلي دير شده ، حالا ديدنت براي پسرک لذت بخش شده ، حالا ديگه به خنده هات عادت کرده ، حالا ديگه مي خواد راهي رو که آغاز کرده با تو تموم کنه ، خانوم گُله ! فقط کافيه روت رو اينور کني و دست پسرک رو بگيري ، خانوم گُله ! به پسرک اعتماد کن و يه قدم هم تو بردار ، اينقدر سخت گير نباش ، باور کن پسرک نه قصد چيدنت رو داره ، نه قصد پرپر کردنت رو ، فقط يه سايه مي خواد که از دست آفتاب به اون پناه ببره ، فقط دو تا بال مي خواد تا پريدنش رو آغاز کنه ، پسرک تصميم داره تا اون بالا بالا ها بپره ، و به چيزايي برسه که خيلي ها بهش نرسيدن يا تو فکر رسيدن بهش نبودن ، فقط کافيه که توي اين پرواز بزرگ بهش کمک کني ، تازه تو هم مي توني خودت رو به دست اون بسپاري ، باور کن که تنهايي قل خوردن آدم رو مثل سنگ سخت مي کنه ، و ديگه به اين راحتي ها نمي شکنه ، دوست نداري کنار پسرکي باشي که نمي خواد بشکنه خانوم گُله ! ...

دختر خانوم ، حرف پسرک رو باور کن و يه قدم آخر رو تو بردار ، مطمئنم که پشيمون نميشي ، خيلي چيزايي که مي خواي از اول باشن ، يه قدم جلوترن ، اگه يه قدم با هم برداريم به اون چيزا هم مي رسيم ، مي توني امتحان کني ... حرف پسرک رو باور کن ...

ــ " بيا يه قلعه شني بسازيم "

ــ " يه قلعه شني که هيچ باد و باروني نتونه خرابش کنه "

به شنهاي ساحل چنگ زديم ، يه مشت من ، يه مشت تو ، شنها رو روي هم مي ريختيم و قلعه مون رو مي ساختيم ، بازم يه مشت من ، يه مشت تو ، ساختيم و ساختيم ، ديگه داشت غروب مي شد ، دستهام درد گرفته بودن ، انگشتهام کرخت شده بودن ، واي خداي من ، انگشتهاي ناز و قشنگت ورم کرده بودن !! دستت رو گرفتم و بوسيدم ، طاقت ديدن التهاب دستهات رو نداشتم ، بغلم کردي و گفتي " قلعه ي محکمي شده ، به زحمتش مي ارزيد " ، به قلعه نگاه کردم ، و به چشماي مشتاق تو ، و به موهاي بلندت که باد اون ها رو به اين ور و اون ور مي برد ، به هم تکيه داديم و محو تماشاي قلعه شديم ، قلعه اي که براي هميشه بود ، قلعه اي که ...

موج محکمي به صورتمون خورد ، هر کدوم به يک طرف پرت شديم ، دستم از دستت جدا شد ، خيس خيس شده بودم ، چشمام از شوري آب مي سوخت ، بلند شدم ، " تو نمي خواي بلند شي ؟ " ، روي زمين نشسته بودي ، خشکت زده بود ، گيج و مبهوت ...

 نگاهت رو دنبال کردم ، اثري از قلعه نبود ، پاهام سست شد ، روي شنها زانو زدم و به موجها خيره شدم ، موجهايي که به صورتم مي خوردن ...

کم کم گلبرگهات مي ريزه و شروع به رشد مي کني ، بزرگ و بزرگ ميشي ، يواش يواش سبزي جاي خودش رو به سرخي ميده ، لپات گل مي اندازن و قرمز ميشي ، ... هرچقدر که تو قرمزتر ميشي ، طاقت من براي رسيدنت کمتر ميشه ، ... تا اينکه يه روز به نهايت زيبايي مي رسي ، دستم رو دراز مي کنم تا لمست کنم ، ولي درست قبل از اينکه انگشتام لطافت پوستت رو به خاطر بسپارن ، مثل يه حباب مي ترکي و محو ميشي ، ...

آروم آروم از درخت فاصله مي گيرم ، سرم رو مي اندازم پايين و از باغ دور ميشم ...